"Serce człowieka nieustannie błądzi..."

Dzisiejsze kazanie na Gorzkich Żalach dało mi trochę do myślenia...
Ksiądz nawiązał do dzisiejszej Ewangelii. Mówił o lęku Apostołów, o tym, że my każdego dnia jesteśmy tymi lękającymi się Apostołami... Niestety to prawda, ciągle lękamy się całym sercem uwierzyć i zawierzyć się w ręce Boga. Przez ten lęk "serce człowieka nieustannie błądzi" szukając za wszelką cenę cudu, a nie potrafi dostrzec go tam, gdzie jest na prawdę... Często dzieje się tak, ponieważ nie dostrzegamy rzeczy na pozór małych w swoim życiu, często Bóg objawia nam się poprzez drugiego człowieka i to jest właśnie ten cud, którego czasem nie chcemy zobaczyć... Odniosłam też to do swojego życia, ciągle czegoś szukam, czegoś mi brak, a nie potrafię rozejrzeć się dookoła siebie. Przecież Bóg przemawia do nas w małych rzeczach, a my ciągle pozostajemy ślepi... Dotychczas Bóg postawił na mojej drodze tak wspaniałych ludzi, tak wiele mi dał, a ja często tego nie potrafię docenić i zaczynam szukać szczęści gdzie indziej, odrzucając to, co daje mi Pan... Czy tak naprawdę, kiedy szukam "na własną rękę", jestem szczęśliwa? Dziś wiem, że nie. Kiedy cofnęłam się w myślach wstecz zobaczyłam, że do czasu, gdy nie zaufałam bezgranicznie Bogu, nie byłam szczęśliwa, to wszystko to były błędne uczucia... Na siłę szukałam pocieszenia, wsparcia tam, gdzie go nie było. W ostatnim czasie dostałam wielkie szczęście- odnalazłam swoją drogę i drugiego człowieka... Jednak aby trwać w tym szczęściu, muszę też dać coś od siebie i wykazać się zaangażowaniem. Wiem, że jest na mojej drodze ktoś, kogo Bóg wybrał, aby przez jego obecność nieustannie być przy mnie... :) Radości, którą mam w sercu nie są w stanie wyrazić żadne słowa... :):):)